Ostatnio nie poznaję siebie. Kiedy ja się tak zmieniłam? Dorastam? Nie chcę.

 Globo się odcwelił. Na razie.
Mikołaj? O matko. Chciałabym to zrozumieć, chyba.  W jedną lekcję nauczyłam się wiersza na przedstawienie. Tak, zaniecam. Ada i Ada - weź tu z takimi usiedź normalnie na niemieckim.
Dzień jak dzień, no może trochę gorzej. Droga do domu = przemyślenia,
przemyślenia = uświadamianie sobie prawdy.

Pierwszy wiersz jaki napisałam:

Spoglądam na nieznajomą w lustrze

i wydaję mi się, że skądś ją znam

Dziewczyna w długim, drogim futrze

spogląda na mnie zza szkła

Pamiętam ją z wczoraj

i z ostatnich kilku lat

Z jej niebieskich oczu

powoli płynie łza

Ze szczęśliwych dni

pozostaje wspomnień wrak.

Rubinowa suknia, którą na sobie ma

w zwierciadle traci swój blask.

Ta sama osoba, a jednak zupełnie inny świat

to zadziwiające - tak bardzo zmienia nas czas.

         jak wiele się zmieniło ;oo
Hnatka